front-start
Czy w Polsce działania w ochronie zdrowia są wystarczające do walki z nałogiem palenia tytoniu? PDF Email
Instytut Kardiologii w Warszawie 

Wyjaśnienie, zachęcenie i zrozumienie przez pacjenta występujących kolejno faz procesu rzucania palenia mających fundamentalne znaczenie dla skuteczności podjętej terapii antytytoniowej powinno w głównej mierze należeć do szeroko rozumianych działań pracowników ochrony zdrowia. Omówienie zasad postępowania z zastosowaniem odpowiednich metod i narzędzi uświadamia, jak istotne dla palacza zmagającego się z nałogiem jest podejście lekarza i dokonany przez niego wybór sposobu leczenia. Niezbędna zatem wydaje się krótka antynikotynowa porada lekarska dla każdego palącego pacjenta podczas wizyty u lekarza POZ-u przy okazji porady na inne jednostki chorobowe.

Tymczasem uczestnicy krakowskiej konferencji „Tytoń albo Zdrowie” wielokrotnie podkreślali , że lekarze POZ-u prawie w ogóle nie udzielają palącym pacjentom porad antytytoniowych podczas ich wizyty poradni rejonowej.  Jednocześnie, wyniki dużych badan populacyjnych w Polsce sposób jednoznaczny wykazują na zbyt małe zaangażowanie lekarz w promowanie antytytoniowego stylu życia, szczególnie u  osób młodych i z niższym poziomem wykształcenia..

W Wieloośrodkowym Ogólnopolskim Badaniu Stanu Zdrowia ludności (WOBASZ) wykazano że, wśród byłych palaczy zalecenia lekarskie były motywem do rzucenia palenia jedynie dla 7% badanych. Ponadto stwierdzono, że profilaktyka w zespole uzależnienia od tytoniu prowadzona w jednostkach POZ-u nie jest skuteczna.

Niestety działaniach na rzecz promowania polityki antytytoniowej w Polsce nie znajdują, również należytego wsparcia i zrozumienia wśród szeroko rozumianych decydentów ochrony zdrowia w Polsce. Znajduje to niestety potwierdzenie w ocenie Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Najnowszy raport za audytu WHO przeprowadzony w październiku 2009 w zakresie „Oceny realizacji polityki i działań antytytoniowych w Polsce” jest zatrważający. 
 
W raporcie tym stwierdzono przede wszystkim że:
1. Przyjmując,  że pomimo iż tytoń jest jednym z głównych czynników powodujących zgony  Polaków, to ochronie ich zdrowia przed tytoniem nie nadaje się należytego priorytetu ponadto
2. W 2008 r wydano jedynie 1 milion zł z 65 milionów zł które zgodnie z ustawa z 1995r. powinna być przeznaczona na „kontrolowanie tytoniu” w Polsce
3. Tylko jeden specjalista rządowy, który jest opłacany ze środków publicznych i pracuje w pełnym wymiarze godzin, zajmuję się działaniami na rzecz ograniczenia palenia tytoniu w Polsce
4. Ceny produktów tytoniowych w Polsce nadal są bardzo niskie
5. Pomoc osobom, które chcą rzucić palenie jest oferowana przez system ochrony zdrowia w ograniczonym zakresie
6. Obecne rządowe oraz społeczne kampanie edukacyjne są niewystarczające do osiągnięcia celu, jakim jest zmniejszenie spożycia tytoniu. Problemem jest także brak systematycznych, zaplanowanych i skoordynowanych działań promocyjnych.

Przedstawione wyniki oraz ocena ekspertów WHO wskazują zatem, na konieczność większej efektywności działań prewencyjnych przez lekarzy uwzględniających różne typy działań antytytoniowych ze szczególnym uwzględnieniem osób młodych i z niższym poziomem wykształcenia.

     

header


Wpisz powyższe znaki


busy
 
logo_ik_podstawowe_cmyk